خودرو

فاجعه چرنوبیل یکی از بزرگترین فجایع زیست محیطی

 فاجعه چرنوبیل

در ۲۶ آوریل سال ۱۹۸۶ نیروگاه اتمی چرنوبیل در اوکراین منفجر شد. این نیروگاه چهار هزار مگاواتی قدیمی ترین و بزرگترین نیروگاه در زمان خود بود و  انفجار آن یکی از بزرگترین فجایع زیست محیطی جهان است،

پس از گذشت ۳۰ سال از فاجعه چرنوبیل عوارض این فاجعه همچنان گزارش میشود، کارشناسان معتقدند که هزاران نفر جان خود را بر اثر عوارض آن از دست داده و بیش از ۷۰،۰۰۰ نفر از مسمومیت شدید رادیواکتیو در رنج هستند.

علاوه بر این مساحت بسیار بزرگی از زمینهای اطراف آن تا ۱۵۰ سال قابل سکونت نیست، یکصدوپنجاه هزار نفر که تا شعاع ۲۸ کیلومتری آن زندگی میکردند مجبور شدند خانه های خود را برای همیشه ترک کنند.

 در ۲۶ آوریل متصدیان رآکتور برای انجام آزمایش سیستم ایمنی رآکتور را غیرفعال کردند در نتیجه  رآکتور بدون کندکننده مناسب  از کنترل خارج شد.

بدون توانایی در کنترل رآکتور، دمای آن به حدی رسید که بیشتر از میزان حرارت خروجی طراحی شده بود. حوالی ساعت ۱۰ شب نیروگاه دستور کاهش میزان قدرت رآکتور را برای آزمایش دریافت نموه و شروع به کاهش قدرت رآکتور شماره چهار تا ۳۰ درصد نمودند. دو اشتباه واقعه مهلک چرنوبیل را رقم زد، اولین اشتباه زمانی بود که کنترل‌کننده رآکتور به اشتباه و بر اثر عدم تنظیم درست میله‌های جذب نوترون، نیروی رآکتور را تا یک درصد کاهش داد و رآکتور بیش از پیش افت قدرت پیدا کرد.

فاجعه چرنوبیل

در اینجا بود که پرسنل دومین اشتباه خود را انجام دادند و تقریباً تمامی میله‌های کنترل را از داخل رآکتوربیرون کشیدند. این کار همانند آن است که اتومبیلی در آن واحد هم گاز بدهد و هم ترمز بگیرد. در این زمان و با وجود نبود میله‌های کنترل‌کننده قدرت در داخل منطقه فعال نیروی رآکتور به ۷ درصد افزایش پیدا نمود.

در ساعت ۱:۲۴ صبح، یک انفجار اولیه پوشش ۱۰۰۰ تنی بالای رآکتور را بلند و راه را برای خروج مقدار زیادی بخار آب هموار کرد و این مقدمه‌ای بود بر انفجار دوم ناشی از هیدروژن که ممکن است حاصل ترکیب بخار آب لوله‌های پاره شده و زیرکونیوم یا حتی گرافیت هسته رآکتور بوده باشد.

انفجار دوم سقف رآکتور را پاره کرد و ۲۵ درصد از تأسیسات هسته رآکتور را از بین برد. گرافیت (کندکننده) سوزان و مواد داغ هسته که در اثر انفجار بیرون ریخته بود باعث ایجاد حدود ۳۰ آتش‌سوزی جدید شد،

در روزهای ابتدایی حادثه مقامات شوروی آن را بایکوت کامل کرده و بدون اعتناء به افرادی که در اطراف آن زندگی می کردند بر مسائل آن سرپوش می گذاشتند.

فاجعه چرنوبیل

دو روز پس از انفجار، مقامات سوئدی مقادیر بسیار خطرناک رادیواکتیویته در جو اندازه گیری کردند. تا یک ماه بعد از انفجار در تمامی کشورهای نیمکره جنوبی در اقیانوسهای آرام، آتلانتیک و  منجمد شمالی تشعشعات رادیواکتیو گزارش شد. یکسال پس از حادثه مسئولین شوروی شرح کامل اتفاق را آشکار کرده ولی از پذیرش همکاری بین‌المللی برای انجام عملیات امحاء نتایج فاجعه هسته‌ای امتناع می کردند.

سرانجام در سال ۱۹۸۹ بود که حکومت شوروی از آژانس انرژی اتمی به منظور ارزیابی کارشناسی عملیات امحاء، درخواست کمک کرد.

 


منبع

history.com

fa.wikipedia.org

برچسب ها
بستن